Branża chemiczna

Coraz większe pieniądze, coraz nowocześniejsze fabryki. Polska chemia ma teraz swoje pięć minut. Jeśli ich nie wykorzysta, możemy na długo utknąć nie tylko na peryferiach branży, ale i całej produkcji przemysłowej.

Na ścianie gabinetu prezesa Polskiej Izby Przemysłu Chemicznego, Wojciecha Lubiewy-Wieleżyńskiego, wisi obraz olejny przedstawiający Zakłady Azotowe w Kędzierzynie. Wysokie kominy, dym i brunatna woda w płynącej tuż obok rzece – typowy pejzaż industrialny ubiegłego wieku.

– Tak wyglądał Kędzierzyn trzydzieści lat temu. Dzisiaj czegoś takiego tam  nie zobaczymy – mówi prezes PIPC. – Obecnie mamy do czynienia z zupełnie inną jakością i technologią. Weźmy przykład emisji szkodliwych gazów. Ludzie, patrząc na fabryki chemiczne, nadal myślą o nich jak o niebezpiecznych trucicielach. Tymczasem to, co obecnie wydobywa się z kominów, jest często zwykłą parą wodną – dodaje.

Czasy się zmieniły. Fabryki Kędzierzyna, Ciechu, Puław, Anwilu czy Krakchemii bardziej przypominają futurystyczne instalacje architektoniczne niż PRL-owskie zakłady przemysłowe. Rozwój polskiej chemii dobrze ilustrują liczby. W 2007 roku wynik finansowy netto przedsiębiorstw chemicznych był o 39% wyższy w stosunku do osiągniętego w poprzednim okresie. Eksport wyniósł 11,7 mld euro, czyli o 19% więcej niż rok wcześniej, a jego lwia część znalazła swoich odbiorców w Unii Europejskiej.

Mimo że wszystko wydaje się być na dobrej drodze, nastroje w branży są dalekie od zadowolenia.   – Trzydzieste przedsiębiorstwo na liście największych firm światowych branży chemicznej ma przychody dziesięciokrotnie większe niż największe polskie fabryki – mówi wprost Wiesław Skwarko, członek zarządu Nafta Polska.

W jakiej kondycji znajduje się więc dzisiaj polska branża chemiczna? Jest źle czy wręcz przeciwnie – całkiem dobrze?

Więcej  >>>>>  TUTAJ